Munir, hayatının eşiğinde sessiz bir adaya gelir ve tek başına kalmak ister. Günlerce konuşmadan dolaşırken, adada Valeska ve oğlu Karl ile karşılaşır. Başta aralarında kısa ve temkinli bakışlar vardır, sonra küçük yardımlar ve ortak suskunluklar yerini güvene bırakır. Munir, annesinden kalan eski bir hikâyeyi aklında taşır, adanın sessizliğinde bu yükü daha sık düşünür. Valeska kendi halinde yaşar, Karl ise çevresini dikkatle izler. Munir onlarla zaman geçirdikçe, geri dönüp dönmemesi gereken kararı ertelemeye başlar. Ada, onun için sadece bir sığınak olmaktan çıkar, şimdi içinde tuttuğu şeyleri yüzeye çıkaran bir yere dönüşür.