Günlük hayatın sıradan bir anında metroya inen bir adam, çıkış kapılarını bulamadığını fark ettiğinde bunun basit bir yön kaybı olmadığını anlar. Tüneller birbirine benzer, tabelalar değişir, kalabalık bir anda kaybolur ve istasyon giderek tekinsiz bir labirente dönüşür. Yardım aradıkça karşılaştığı insanlar da en az mekan kadar tuhaf davranmaya başlar. Zaman algısı bozulur, panik yerini çaresizliğe bırakır. Dışarı çıkmanın tek yolu sanki görünmeyen bir kurala uymaktan geçiyormuş gibidir, fakat bu kuralın ne olduğu asla açıkça söylenmez. Her deneme, onu özgürlüğe yaklaştırmak yerine daha derine çekerken, asıl tehlikenin istasyonun kendisi mi yoksa zihninin oyunları mı olduğu belirsizleşir.