Emilie, annesine uzun bir mektup yazar ve içine yıllardır biriktirdiği duyguları koyar. Mektup ilerledikçe, Jean ile yaşadığı gizli ilişkiyi ve bu ilişkinin çevresinde oluşan gerginliği hatırlar. Mady, kızının yazdıklarını okurken şaşkınlıkla sessiz kalır, çünkü satırların arasında saklanan niyeti hemen fark eder. Emilie ise Sylvia ve Paulette ile aynı evin içinde, kendi kararlarını savunmaya çalışır. Her cümle, geçmişte kalan bir anıyı yeniden canlandırır. Evdeki bekleyiş uzar, söylenmeyenler artar. Emilie, mektubu bitirmeye yaklaşırken hem korkusunu hem de isteğini gizlemeye çalışır.