Massimo, çocukken annesini kaybeder ve o günden sonra evinde sessizlik hiç bitmez. Yıllar geçer, o ise bu kaybın izlerini taşımaya devam eder. Bir gün Elisa ile karşılaşır, Elisa onun muayene odasında kapalı tuttuğu acılara yaklaşmaya çalışır. Massimo kolay konuşmaz, sorulara kısa cevaplar verir ve geçmişine dönmek istemez. Elisa ise sabırla yanında durur, onu çocukluğunda yaşadığı günlere götüren parçaları toplamaya çalışır. Massimo'nun babasıyla ve eski anılarıyla yüzleşmesi gerekir. Bu süreçte eski korkular yeniden ortaya çıkar, evde ve hastanede geçen görüşmeler giderek ağırlaşır. Ancak ikisi de vazgeçmez, çünkü Massimo'nun içinde hâlâ konuşulmayı bekleyen bir yara vardır.