Francesca Comencini, İtalyan sinemasının tanınan isimlerinden biri olarak, bu kez bir kızın babasına tuttuğu kamerayla aile içindeki sessiz mesafeyi izliyor. Francesca, Luigi ile aynı evde yaşar. Günler, kısa konuşmalar, beklemeler ve tekrarlanan alışkanlıklarla geçer. Luigi’ye hayat veren Fabrizio Gifuni, baba figürünü sert konuşmadan kurar. Francesca ise kamerayı açar, babasını kayda alır ve onunla arasındaki uzaklığı kelimeler yerine bakışlarla yoklar. Çocukluk anıları, evin içinde kalan küçük hareketler ve yılların biriktirdiği suskunluk, ikisi arasında ağır ağır dolaşır. Film ilerledikçe Francesca, yalnızca babasını değil, kendi büyüme biçimini de kaydetmeye başlar. Bu süreçte Clemente ve Cesare de evin çevresindeki günlük akışa girer. Francesca’nın 8 yaşındaki hali de geçmişe kısa bir pencere açar.