1950’lerin sonunda, İç Moğolistan’da parti komitesi binlerce yetimi bozkıra gönderir. Du Sihan, Sa Rena, Yi Deer ve Na Muhan, şehirden uzak bu yeni düzende göçebe ailelerin yanına yerleştirilir. Du Siheng ise küçük yaşında başka bir eve verilir. Çocuklar atların, çadırların ve açık arazinin içinde yaşamayı öğrenmeye çalışır, ama eski evlerinden kalan anılar sık sık peşlerini bırakmaz. Yeni aileler onlara yemek verir, korur ve iş öğretiyor. Ancak alıştıkları hayat ile burada karşılaştıkları sert doğa arasında uyum kurmak kolay değildir. Zaman geçtikçe, çocuklar bu bozkırda yalnızca barınak değil, yeni bir düzen ve yeni bağlar da buluyor.