13. yüzyılın sonlarında Floransa, veba yüzünden boşalmaya başlamıştır. Salgından kaçan yedi kız ve üç erkek, şehirden uzaklaşıp bir kır evine sığınmıştır. Orada günlerini geçirmek için sırayla hikâyeler anlatmaktadırlar. Bu anlatılar arasında aşk, zekâ oyunları ve insan zaafları öne çıkmaktadır. Isabetta’ye hayat veren Carolina Crescentini, kardeşleriyle yaşadığı acı bir olaydan sonra gizlice sevdiği adamın izini sürmektedir. Nicoluccio Cacciamanico ve Catalina çevresindeki öyküler de grubun moralini ayakta tutmaktadır. Ancak dışarıdaki ölüm korkusu, onların sığınakta kurduğu düzeni sürekli zorlamaktadır. Her yeni hikâye, gençlerin hayatta kalmak için birbirine tutunmasını sağlamaktadır.