Sirât, çölün ortasında yükselen rave ritimleriyle başlar ve daha ilk sahneden itibaren izleyiciyi durmaksızın akan bir yolun içine çekiyor. Fas’ın güneyindeki dağlarda, aylar önce kaybolan kızı Mar’ın izini süren bir baba ve oğul, çölde dolaşan gezgin bir grubun peşine takılır ve yol uzadıkça mekanlar değişir, insanlar eksilir, arayış daha karmaşık bir hal alır.

Film, bu yolculuğu açıklamalarla değil, hareket halindeki anlarla ve karşılaşılan ortamlarla kurar. Süper 16mm’nin grenli dokusu, müzikle birleşerek fiziksel bir deneyim yaratır; tempo hiç düşmez, ama her adımda ağırlık artar. Oliver Laxe’in Fire Will Come’dan sonra çektiği bu film, The Hollywood Reporter’ın tanımıyla “tekno-ruhlu bir yas ve ölüm meditasyonu” gibi akıyor ve bir yandan da kıyamet sonrası hissi veren tuhaf bir gerçeklik kuruyor. İspanya’nın Oscar adayı olan Sirât, düz bir arayış hikayesinden çok, yolun kendisini merkeze alan, sert ve yoğun bir sinema deneyimi sunuyor.