Selma, on yıl sonra Paris’ten memleketi Tunus’a döner. Orada bir psikoterapi kliniği açmaya karar verir, ama bu tercih ailesi ve arkadaşları tarafından kolay kabul edilmez. Herkes onun geri dönmesini bir hata sayar, Selma ise planından vazgeçmez. Başta kliniğe gelen olmaz denecek kadar azdır. Ancak ülkede devrim başlayınca insanlar konuşacak birini aramaya başlar. Selma’nın kapısı da bu yüzden daha sık çalınır. Raouf, Naïm, Olfa ve Amel gibi isimler onun karşısına çıkar. Selma, kendi ayakları üzerinde durmaya çalışırken çevresindeki insanların derdiyle de uğraşır. Tunus’ta hayat akarken o da dinlemeye, yön vermeye ve ayakta kalmaya çalışır.